Eden bulurmuş demişti. kendi etti kendi buldu

Biricik, Canımcık, Şekercik, kankam Karadutum Mırıl... önceki yazılarımda bahsedemediğim için ondan özür diliyorum.. oysa hayatımın yarısı onunla ve Pancar'la geçiyor. aslına bakarsanız Pancar'ın tripleri, Mırıl'nın atarları falan derken çok fena arada kalıyorum. hatta geçen gün saçma sapan emir ve feriha yüzünden küstüler! emir feriha'ya tokat atıyomuş, Mırıl "iyi oldu iyi oldu" demiş. Pancar'da onu sınıftan kovmuş, sonra Pancar da Mırıl'nın kalemi kalmış, onu götürmeye gidip, ondan özür dileyecekmiş. Mırıl ona sırtını dönmüş, Pancar da kalemi fırlatmış, gitmiş. sonra Mırıl daha çok kırılmış falan filan... yani, ne kadar çocukça şeylerden dolayı küstüklerini anlamışsınızdır..
    Ayrıca.. Bu aralar oldukça neşeli hissediyorum kendimi. derslerimi düzeltmeye çalışıyorum, yedi gün yirmi dört saat arkadaşlarımla eğleniyorum ve hatta odamı bile topluyorum! bu gerçekten de benim için büyük bir adım!
         geçen hafta dersanede Ponpon'u gördüm. geçen yılki hali geldi gözümün önüne. o neşesi, popülerliği, tatlılığı sanki Badem ile birlikte onu terk etmişti. yüzü çökmüştü. suratında umursamaz ve yorgun bir ifade vardı. kollarına devamlı faça atıyor, ulu orta yerde Badem'i düşünerek ağlıyordu. iyice salmıştı kendini. onu böyle görmek beni gerçekten çok üzmüştü. arkadaşımdı o benim sonuçta. her ne kadar bana ihanet edip, kalbimi kırmış olsa da kardeşimdi. onu izleyerek bunları düşünüyor ve onun adına üzülüyordum ki birden bire aklıma geçen yıl onun bana söylediği söz geldi. ağlıyordum. Badem benden nefret ettiğini söylediği için ağlıyordum. "intihar etmek istiyorum" demiştim. yeren bir taş alıp bileklerimi çizecektim. ama taşa uzandığım anda Ponpon elimi tutmuştu ve gözlerimin içine bakarak bütün samimiyetiyle "yapma" demişti. "o bir gün sana yaptıklarının bedelini ödeyecek. unutma kardeşim. eden bulurmuş." onun bu sözleri, masum bakışları beni ikna etmişti. ben de taşı elimden atıp ona sarılıp ağlamıştım. o bana o kadar güzel destek olmuştu ki o zor zamanlarımda. ama meğersem her şeyin bir bedeli varmış. o gözünü bile kırpmadan benim sevdiğime gönül verdi ve onunla çıktı. beni gerçekten çok üzdü. ve şimdi ise kendi söylediği sözün kurbanı olmuş durumda. Badem.'in tehlikeli olduğunu, onun bana yaptıklarını biliyordu. ama ne olursa olsun içten içe üzülüyorum ona. e sonuçta gönül bu ota da konar boka da.  mal Badem. hem ikimizin de kalbini kırdı hem de aramıza girdi. biz de hala onu adamdan sayıyoruz. hatta geçen gün okul çıkışında bunu gördüm. yanında da bizim sınıftan bi çocuk vardı. işte bunlar bi grup oluşturmuşlar gitar filan çalıyolar. Badem'in yanındaki arkadaşım da bu grupta. o gün de pastanenin birinde bunlar çıkıp çalcaklardı. arkadaşımın yanına bunu görünce dedim gideyim bunların yanına arkadaşıma "bu gün pastaneye çıkıyomuşsunuz yia" falan diye sohbet kurayım.onu takmayayım falan. tam hızlandım. bunlara yetişeyim diye koşuyorum. hobaaa geçen yılki ezeli rakibim tarhana kafa ve ayak takımı. lan bunlar geçen yıl mezun oldular hala hayatıma sıçıyorlar. zaten Ponpon'u da Badem'i de bunlar popi yapmışlardı. sonra Ponpon ile küstüler falan. neyse tabi bunlar var diye ben tırıs tırıs evimin yolunu tuttum. gidemedim de yanlarına. bir taraftan kasılıyorum. yanlarından geçerken bir taraftan da demek ki hayırlı değilmiş diyorum falan. işte öyle mal gibi evime gittim falan hüsranla. evde üstümü değiştiriyorum bir yandan da kendi kendime konuşuyorum. . aman neyse yaaa. salla gitsin. bundan sonra takmicam ben de zaten. ergen ergen yaşayıp gitcem.