GÖZ YAŞI SENDROMU

Erkeklere güvenilmeyeceğini en iyi bilen insanım fakat her seferinde güvenip inanıyorum onlara. Yaptıkları herşeyi unutup tekrardan sevebiliyorum onları. Bu son zamanlarda olan biten herşeyi içime atıp hep güldüm. Hayat kusursuz olamaz dedim kendime. 'sen fazla mükemmelliyetçisin Melinga' Kendimden bile sakladığım, problemlerim, dertlerim oldu. En ihtiyacım olduğu anda hayatıma giren ve en zor anımda söylemeden def olup giden bir erkeği unutma çabasına bile girmemiştim. "o kimdi ki ben ona bir kaç haftada aşık olmuş olamam!" İsminin ve soyisminin baş harflerini sıraya yazıp hayran hayran seyretmiştim o gün. Limon gibiydi o. Rengi çok güzel, görünüşü albenili ama içi ekşi. Bana o kadar kibar ve iyi davranıyordu ki sanırım bu yüzden hemen ona bağlandım. Bir kaç saat mesaj atmasa da üzülüp korkuyordum. Ama yine de ona o kadar çok güveniyordum ve bana mesaj atacağına o kadar çok inanıyordum ki. onu hep bekledim. Fakat o korktuğum şeyi yapmıştı. Mesajlarıma kasıtlı cevap vermediğini "görüldü" yazısını görünce anladım. Telefonun ekranına mal mal bakıyor anlamaya çalışıyordum. 1 gün olmuştu. 1 günden beri bana cevap vermiyordu. Sonra dayanamayıp ona bir kere daha mesaj attım. o mesajımı da gördü ama yine takmadı...
        Sustum. Onu anlattığım insanlara konuşmuyoruz dedim. Dudaklarımdan başka bir kelime çıkmıyordu. Sonra "uuf banane salak işte sanki ben de ona meraklıydım" gibi bir küçümseme ve kahkahalarım. Hepsi sahteydi. Kendime bile fark ettirmedim. Limon.. Özlemiştim onu da Badem gibi. Şimdi ikisi de yoktu yanımda. Tamamiyle yanlızdım yine.
      Ve sonra okuldan birine taktım. Sürekli bakışıyorduk. Sınava aynı sınıfta girmiştik. Konuşmuştuk. İsmimi söyleyince daha çok etkilenmiştim ondan. Neden bilmiyorum ama ismin onun dudaklarından dökülünce çok çekici gelmişti. Sonra onun en yakın arkadaşlarımdan birinin facebook ta fotoğraflarını beğendiğini üstelik sevgilisi olduğunu öğrendim. Dudaklarımı öne doğru büzüp omuz silkiyorum bunları düşünürken. Sürekli bir alaycı tavrım var.
     En son olarak da yılbaşı gecesi içim içimi yemişti. Sürekli Badem'i düşünüyordum. ona bir kere bile seni seviyorum diyemediğimi hatırlayıp "Allah Belamı Versin" diyordum. Bunun üzerinden bir kaç gün geçti ve Ponpon la yolda karşılaştık. Bana Badem e  'seni seviyorum' diye mesaj attığını söyledi. Badem de özür dilemiş ondan. Şöyle bir düşünüyorum o günden beri. Ben Badem e öyle bir mesaj atsam bana cevap bile vermez. Haklı çünkü. o demedi ki "gel bana aşık ol" diye. Ben ne yaptıysam kendim yaptım. Badem in de bir suçu yoktu.
   İşte bunların hepsi birikti birikti birikti... Artık dayanamıyordum. İyice asabileşmiştim. Patlamaya 5 saniye kalmış bir bomba gibiydim. Küçücük bir şey lazımdı. Minicik bir neden...
      Perşembe sabahı herşeyi unutmuş olarak uyandım. Arkadaşlarımda gülüştüm şakalaştım. Bütün gün mutlu olmama rağmen eve geldiğimde bi hüzün çöktü üstüme. Face'e girip ana sayfaya baktım. Limon yeni bir fotoğraf paylaşmış telefonumun ekranında bana bakan gözleri, kumral saçları.. hüngür hüngür ağlamaya başladım. yatağın içine girip kulaklıkları taktım. Aralıksız 3-4 saat kadar ağladım ağladım ağladım. ağlayarak uyumuşum. Neyi kimi düşünerek ağlayacağımı bilemedim. hangi birini düşünsem katıla katıla ağlamaya devam ediyordum. hepsi de çok acıtmıştı canımı. hayallerimi yıkmışlardı. Ne zaman sussam bir şey daha aklıma geliyor yine ağlıyordum.. Ve bunu mrs.talkative' ye anlattım. İsmini Gözyaşı Sendromu koyduk. Hangi birine ağlasam birine ağlasam, Hangi birini Özlesem, Hangi birini unutsam bilemiyorum. Zaten derslerim de kötü ve herkesin sevgilisi var. Bu sefer gerçekten çok yanlızım. Hem de çok.