Dost Hayatın Merkezidir

Hayatta çoğu zaman 'Aşk' tan, 'Sevgiliden' daha önemli şeyler vardır. Ama biz inatla bir türlü bunları göremeyiz. Çok zengin olup, istediği herşeyi elde edebilen insanların çoğu bile hayatlarından memnun değilken, bazen fakir, hiç bir şeyi olmayan bir adam mutlu olabiliyorsa eğer bu mutlu olmanın paradan geçmediğini kanıtlar. Önemli olan ne kadar çok şeye sahip olduğun değildir. Önemli olan sahip olduğun şeyleri görebilmektir. Hayatında olan insanların, varlıkların kıymetini bilmektir. Kısacası bardağın boş tarafına değil dolu tarafına bakmaktır.
Civciv eski sevgilisine döndükten sonra sürekli bunları düşünmeye başlamıştım. Onu ve Badem'i nasıl da hayatımın merkezine koyup tamamen onlara odaklandığımı... Oysa fark etmem gereken çok şey çok insan varmış. O benim bütün umutlarımı yıktığında hayatımdaki diğer insanların değerini gerçekten anlamaya başladım.
Mesela böyle zamanlarda insanın hep sıkı bir dosta ihtiyacı vardır. Benim bu tür bir sürü dostum var.

Benim her türlü nazımı, tribimi çeken ve en kötü anlarımda yanımda olan Karadut'um Mırıl, Pancar, Gam, İkkolata, Öz, Candice İsmail abi, Kekoliçe, TRUE ve Tumblr arkadaşlarım MetalciPasta var artık hayatımın merkezinde. Mırıl, Mrs.TRUE, Mrs.BonJovi ve Pancar hariç diğerleriyle bu yıl arkadaş olmuştum ama onlar yine de benim için bir taneler. Şu ana kadar hiç bir blog yazımda onlardan bahsetmediğim için çok çok özür diliyorum ama hayatımın çoğu onlar. Özellikle bu son 'Civciv' olayından sonra onların bendeki yeri daha da büyüdü. En başta şunu söylemek isterim ki ŞekerPancarımın artık bi sevgilisi olduğu için bizimle pek ilgilenemez oldu. Yine de şuanki hayatımda onun çok yeri var.
ŞekerPancarı'nın bizden uzaklaşmasıyla Karadutum Mırıl ile daha çok yakınlaşmaya başladık. Birtanem bana her türlü heyecanımda, sevincimde ve üzüntüm de yardımcı oldu. Her türlü duyguma ortak oldu. Onunla geçirdiğim anları hiç bir şeye değişeceğimi sanmıyorum...
True ise yaklaşık 3 yıldır arkadaşım ama sanki bütün ömrüm boyunda yanımda olmuş gibi. Onun yeri de çok ayrı. Çok yakın arkadaşlarımdan yediğim darbelerden sonra güvendiğim insanlar arasında. Ayrıca Civciv'in kuzeniyle arkadaş olduğu için bana gerçekten çok yardım etti. Her daim yanımda olduğu için gerçekten çok şanslıyım.
Ve çocukluk arkadaşım Kekoliçe. Onunla burda adı geçen herkesten daha uzun süredir arkadaşız. Benim için çok değerli. Beraber yaptığımız salaklıkları bizden başka birisinin öğrenmemesi gerçekten çok büyük emek istedi..
Ve sonra sınıftaki grubumuz.. Candice, Gam, İkkolata, Öz, Kerim, Kalecimiz Gamsız ve İsmail abi.

Bir ara bunların içinde Bety ve Amerikalı vardı fakat son olaylardan sonra aramız onlarla biraz açıldı. Her neyse.
Sınıftaki grubumu çok seviyorum kesinlikle ait olduğum yer. Sınıfdaki esprilerimiz, favori mekan Nostaljideki kahkahalarımız, saçma sapan kavgalarımız ve sonunda dayanamayıp birbirimizle barışmalarımız... Hepsi bir ayrı harika.
Eğer onlar olmasaydı Civciv yüzünden girdiğim depresyondan, ağlama krizlerinden nasıl çıkardım bilmiyorum.
Hepsi de yeni hayatımın bir parçası. Onların kıymetini artık daha iyi anlıyorum. Gerçekten 'arkadaşlık' parayla satın alına bilecek bir şey değil. O yüzden siz siz olun, arkadaşlarınızın ve ailenizi hiç bir şeye değişmeyin, onları hep hayatınızın merkezinde tutun. Çünkü bazen kaybettiğin bir şeyi geri kazanmanız gerçekten çok zor oluyor....

*Blog yazılarım için bulduğu fotoğraflardan ve yardımlarından dolayı Karadut'um Mırıl'a çok teşekkür ediyorum, Öpücüklerimi gönderiyorum..